zaterdag, januari 26, 2013
Voor wie er niet bij kon zijn een paar sfeerbeelden van Tina Herbots. 
Het hele evenement herbeleven kan u volgende zondag, op 3 februari in Laika XL, van acht tot middernacht op Klara, met opnames van de concerten en backstage-interviews met de artiesten ...





video



http://sashavanderspeeten.wordpress.com

SVS over Evil Superstars in AB


Zo moeten we Evil Superstars vandaag dus zien: als een collectief muzikanten dat om de zoveel jaar eens de koppen bij elkaar steekt voor een speciaal, eenmalig project. Voor het minifestival An Evening with Laika, georganiseerd door het gelijknamige radioprogramma op Klara, trakteerde de legendarische Belgische rockgroep ons op een compositie van bijna een uur, geïnspireerd door planeten en kosmische krachten, met suites die draaiden “rond het getal 3”, aldus de presentatrice Lies Steppe, gespeeld op oa. “gitaarsynths en klankschalen”. We kijken niet vreemd op van die keuze. In 2004 kwamen de Superstars ook al opnieuw samen in de AB voor een eenmalig concert waar ze ‘Jerusalem’van de Amerikaanse stonerrockband Sleep coverden: een heavy doemrockcompositie van bijna een uur. Daarenboven kennen we de frontman Mauro Pawlowski als een liefhebber van bizarre popmuziek en avantgarde.
Ook deze keer moest het publiek niet hopen op herkenbare liedjes uit het oeuvre van de Superstars.  De band speelde in het halfduister. Pawlowski stond een uur lang met zijn rug naar het publiek. De rest van de groep verschool zich in sombere schaduwen.
Agressieve synthklanken begeleidden een diepe drone die we tot in onze ribben voelden, beteugelde feedback stippelde een zigzagpad uit naar een hortende elektronische beat. Op een videoscherm werd een soort smerige inktvlek gemorst die het silhouet van een viking aannam. Of was het een demoon? Een gehoornde superster? Even later zagen we een steile heuvel met de kop van een drietand.
Pawlowski en kompanen genereerden op dat moment de soundtrack bij een heksensabbat. Een tribalgroove, laaggestemde stonergitaren en onhandige drumaccenten. Muziekfreaks dachten vast aan undergroundbands zoals Melvins, aan Sunn 0))) en aan Tomahawk. Wij moesten tijdens de meest hallucinogene passages zelfs denken aan Tangerine Dream.
Het arty parlando van Pawlowski halverwege deze performance was op het randje. We hoorden zijn omlaaggepitchte stem kosmische poëzie brengen. Met wat moeite vingen we woorden op als “resonerende gloeinaald”  en iets over zich “langs een neusgat naar buiten nestelen”. “Hier waren amateurs aan het werk, weinig aan te doen”, bazelde Pawlowski, op een nerveus kringelend synthloopje. Tja, wat moesten we hier mee aan? Met de mantel der liefde bedekken of toeschrijven alsan acquiered taste?
Wat volgde, schurkte zich aan tegen vintage-Evil Superstars: een kordate gitaargroove, diepgonzende elektronische zoemtonen en schijnbaar lukrake percussie. Noiserock voor tijdens een buitenaardse invasie. Kijk, dat naar soort hogere versnellingen hadden de Superstars vaker mogen schakelen.
Onze trommelvliezen sloegen tinnitusalarm bij de dreigende dark ambient die volgde, met dank aan de klankschalen van Tim Vanhamel. In de jaren 1990 vond je dit soort spul op de vroegste ep’tjes bij het Britse platenlabel Warp. Wie toen met roodgloeiende oortjes voor zijn stereoketen zat, stond nu ongetwijfeld in de zaal.
En plots waaiden de laatste walmen van dit klankspel weg en hefte Pawlowski’s Twilight Zone zich abrupt op. Volgende keer een symfonie met een kapotte piano en vier helikopters, Mauro?



Humo Review: An Evening with Laika (AB, 26 januari 2013)

MUZIEK Maandag 28 januari 2013 - 16u27, door (vvp)

Omdat experimenteel soms niet experimenteel genoeg is: Mauro Pawlowski,Philippe Cortens en Lies Steppe stelden een avontuurlijke concertaffiche samen om het bestaan van Klara-programma ‘Laika’ te vieren (meer dan driehonderd afleveringen staan inmiddels op de teller), en vulden die performances aan met screenings van kortfilms, een lezing, enkele alternatieve platen- én boekenwinkels en een Q&A-sessie. Damn!
Laika
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
Wie al eens naar ‘Laika’ heeft geluisterd, weet dat daar klassiek noch radiopop wordt gedraaid, wel ongure kosmische en slecht uitgeslapen elektronica: muziek, kortom, die de gemiddelde mens naar de antenne doet grijpen om te zien of de ontvangst wel optimaal is. Maar de selectie – dingen die passen in het rijtje Brian EnoKlaus SchultzeCan – is wel steevast uitstekend en gaat voor avontuurlijkheid die alleen de meest cynische onder u als ‘moeilijkdoenerij’ zal bestempelen.
Vanavond was er véél te beleven in de AB, maar omdat u weinig tijd heeft en wij nog naar de wasserette moeten, hebben wij meteen de interessantste namen uit de affiche gelicht. De eerste daarvan is William Basinski, patroonheilige der melancholici en bekend van zijn ‘Disintegration Loops’ – vier albums (tezamen goed voor zo’n 296 minuten 22 seconden tapeloops) die de passage van tijd thematiseerden middels langzaam afkalvende, repetitieve pianostukken. Live bracht hij geen oud werk (de taperecorders die AB had geleverd waren van een te goeie kwaliteit), maar wel zijn nieuwe plaat, gepland voor volgende maand.
De visuals – zachtjes kabbelend water – waren een tikkel saai, en over het optreden zelf kunnen we kort zijn: de muziek komt toch beter over in een luie zetel, met goeie headphones, dan in een volle zaal. Het publiek – half zittend, half staand – was eerbiedig, maar ook weer zó stil dat je moest oppassen geen te bruuske bewegingen te maken, om de stilte niet te doorbreken. Wij werden ons opeens heel bewust van onze jeukende neus. Voor mensen die iets hadden geslikt, of die zich makkelijk in zentoestand kunnen verplaatsen, zullen Basinski’s subtiele geluidsfluctuaties ongetwijfeld wél gewerkt hebben.
Dan vonden wij het optreden van Fennesz, het genie achter tijdloze platen (niet in uw platenkast? Nú gaan kopen!) ‘Endless Summer’ en ‘Venice’, toch opwindender. Meer dan een notebook en een gitaar had de Oostenrijker niet bij, maar dat bleek ruimschoots voldoende voor een dik halfuur geïmproviseerde soundscapes met body. Denk Brian Eno meets Mark McGuire(het gitaargenie van het net ter ziele gegane Emeralds) in een abstracte bui. De bas stond zo laag dat ons pintje spontaan begon te schuimen, maar tóch klonk Fennesz dromerig en frivool. Na afloop huppelden wij richting bar.
Aan Evil Superstars om de avond in stijl – en met een mooie reünie – af te sluiten: voor het eerst in negen jaar betrad de band samen een podium. De laatste keer dat ze samen musiceerden (in 2004) was dat om een nummer (een nummer van één uur wel) van dronegigantSleep te coveren. Een invloed die ook vanavond doorsluimerde, want naast buitenaardse synthmelodieën en aan eightieshorrorsoundtracks herinnerende geluidseffectjes vergastten ze ons ook op denderend gitaargeweld: deed deugd na al die zweverige klanktapijten van de avond.
Of Mauro en de zijnen hun bloedvorm alweer bereikt hebben, weten wij niet: het was de eerste keer dat wij ze live aan het werk zagen. Maar ze stonden duidelijk met een broek vol goesting hun gitaren te bevingeren en als er nog maar eens een dreunend salvo artrock (of hoe moeten we dat hier weer noemen?) de ether werd ingevuurd, voelden wij dat in onze broek. Slécht waren de mannen dus alleszins niet, en na een dag vol trips richting kosmische deed het deugd om met onze voetjes terug op de grond te worden gebracht.

Hoogtepunt

Weigeren wij aan te duiden. Muziek als die gepresenteerd door ‘Laika’ moet in één ruk, in één adem, in één gulzige slik worden binnengelaten. Náh!

Dieptepunt

Toen wij tijdens de set van William Basinski opeens ons bekertje lieten vallen, dat op de grond kletterde als was het een blok gewapend beton, en het publiek vervolgens uit zijn trance leek opgeschrikt. Sorry, mensen!

Quote

‘Spelen ze sebiet niks van Rihanna?’ Onze compagnon de route vond het na drie uur drones, synthesizers, loops, tapes, distortion en geluidsvervormingen welletjes geweest.

http://skylinereviews.com

Evil Superstars – Ancienne Belgique (26/01/2013)

“Wàt!?” zullen velen roepen bij het lezen van deze titel. “En ik wist daar niks van?!” zal menigeen in een tweede reactie jammeren. Voor wie dit het geval is hebben we zowel goed als slecht nieuws. Het goede: de titel van dit liveverslag is bewust misleidend. Het slechte: Evil Superstars speelden wel degelijk. En je hebt het gemist. Toch draaide het zaterdagavond om nog meer in de AB.

Het zit dus zo: Klara organiseerde een speciale avond met unieke artiesten in het kader van Laika, een vooruitstrevend programma waar wij zeker fan van zijn. Het mag dan wel de eerste keer zijn dat we iets over Klara schrijven, we onthouden dat deze zender experimenteel met een grote E promoot en in de AB een resem namen neerpootte om U tegen te zeggen: Anthony PaterasWilliam BasinskiFennesz en zowat de beste Belgische band ooit. Hiermee noemen we enkel de acts die de AB Box vulden, want ook in de Club en in Huis 23 viel één en ander te beleven.
Pianocore? Een zwaktebod, maar betere termen schieten ons niet te binnen. In elk geval is Anthony Pateras harder dan Cecil Taylor en abstracter dan Keith Jarret. Repetitieve, schijnbaar structuurloze pianoklanken verhullen een niet te onderschatten virtuositeit van een componist die reeds met veel grote namen mocht werken. Hij zit namelijk op het label van John Zorn en trok met Mike Patton de studio in. Jawel, een man naar ons hart. Pateras speelt kille en overstuurde muziek, maar we kunnen hem zeer warm aanbevelen. Een ontdekking, openbaring zelfs.
Wat minder enthousiasmerend is het werk van William Basinski, die uitsluitend met oldskool tapeloops werkt. In vergelijking met hem is Sunn 0))) een punkband met nummers van twee minuten. Tja, wat wil je als muziek bijna volledig bewegingloos is en verandering voor het menselijke gehoor niet te detecteren valt? Toch houden we ervan. Tussen twee andere artiesten gesandwicht werkt het niet, want de mindset van het publiek is er dan niet naar. Maar zet ons in een donkere kamer waar je kan zitten en wegdromen, en Basinski zou zowaar een unieke ervaring blijken te zijn.
Wat vertrouwder is de muziek van Fennesz, met wie Anthony Pateras overigens ook samenwerkte. De eerste act met echte dynamiek, waarbij ook een gitaar aan te pas kwam. Fennesz staat bekend om zeer organische, atypische ambientmuziek. Het is alweer een klasse-act, want ook zonder projecties kan deze man je aandacht gedurende drie kwartier vasthouden. Een zoveelste exponent van de sterke Oostenrijkse scene (een land waar muzikanten -net als in Scandinavië- gesubsidieerd worden volgens artistieke verdiensten en niet commercieel potentieel).
“Speciaal voor Laika, waarvan Mauro Pawlowski ook medewerker is, brengen deze jongens in hun oorspronkelijke formatie nieuwe, zelf geschreven muziek”. Evil Superstars deden in 2004 al een eenmalige reünie. Toen gebeurde dat in het kader van een kwarteeuw AB, en vonden ze er niks beters op dan ‘Dopesmoker’ van Sleep integraal te coveren… als enige nummer in de set. Hun optreden op Laika werd aangekondigd als ‘kosmische muziek’, wat er wellicht mee voor gezorgd heeft dat deze tweede eenmalige reünie -zoek de contradictie- volledig onder de radar is gebleven. Meer zelfs: de AB Box was verre van vol.
Het was zien om te geloven: Mauro, Tim Vanhamel en co net zoals vroeger, maar met een wat andere backline en ver weg van het publiek. Een geduldige opbouw viel te horen, als een soort trippy versie vanGodspeeds ‘Hope Drone’. Enkele minuten gedreun later ging Pawlowski plots voorlezen uit een boek, met vervormde stem. Dan begon het vijftal uit het niets (instrumentaal) te rocken, met een riff, hooks en ritmewisselingen die quintessential Evil Superstars klonken. Jawel, we waren zaterdag een stuk dichter bij de echte Evil Superstars dan in 2004. Klankschalen en een uitblinkerrol voor de knoppendraaiende -overigens sterk verouderde- Vanhamel vormden het derde deel van deze korte set.
Een dikke 50 minuten later was het alweer gedaan. Evil Superstars, een reden om Limburg het voordeel van de twijfel te geven, culthelden van de jaren ’90, één van de allerbeste uithangborden voor de Belgische scene,… speelden in de AB zomaar even wat nieuw, experimenteel materiaal. En ze overtuigden ook. We gokken dat dit zonder gevolg blijft, maar de show die wij zagen vraagt om méér. De projecties, opzet en présence kloppen volledig. Nu de wil van de bandleden nog…

Foto: Jeong Eun Bae
(mp-h)



Klara © 2015