dinsdag, februari 26, 2013
Volgens een hardnekkige mythe is de muziek van natural born socialist Robert Wyatt 'moeilijk'. Zijn plaat 'Cuckooland' uit 2003 lijkt dat aanvankelijk te bevestigen: het is een bijzonder taaie brok, die pas afklokt na ruim 75 minuten. Maar geduld doet wonderen: na acht luisterbeurten konden we al niet meer geloven dat we eerst nog twijfels over de plaat hadden gekoesterd! Wyatt (door Ryuichi Sakamoto terecht omschreven als 'the saddest voice in the world') bouwt al ruim 40 jaar aan een volstrekt unieke wereld, een door jazz en pop ingesloten vrijplaats waar politiek en poëzie geen erfvijanden zijn. Als hij onze gebrekkige gastvrijheid voor asielzoekers hekelt ('Forest'), de onschuldige slachtoffers van de Golfoorlogen herdenkt ('Lullaby for Hamza') of Donald Rumsfelds cynische opmerking over 'Old Europe' van antwoord dient ('Old Europe') - overigens alle drie teksten van Wyatts vrouw en beschermengel Alfie Benge - dan is dat geen doodsreutel uit de bek van een overjarige soixante-huitard, maar een welgemeende, pakkend geformuleerde aanklacht. En er staat - buiten de protest songs - nog veel meer fraais op 'Cuckooland': een jazzy Jobim-cover ('Insensatez'), gevatte woordspelletjes ('icon tact'), een hypnotiserende lament ('Foreign Accents'), een grappige inkijk in Huize Wyatt-Benge ('Lullaloop') en een pleidooi voor verdraagzaamheid verpakt als - faut le faire! - een apologie van de wijfjeskoekoek ('Cuckoo Madame'). Zelfs zijn woordeloze reprise van 'Raining in My Heart' (zie ook Buddy Holly) grijpt resoluut naar de keel.'Cuckooland' was voor collega Christophe Verbiest één van de mooiste en ontroerendste platen van 2003. Vanavond laat hij ze nog eens integraal aan u horen in Late Night.
Klara © 2015