donderdag, maart 07, 2013
Het is deze nacht 30 jaar geleden dat de Canadese componist Claude Vivier het leven liet. Brutaal vermoord in zijn Parijse appartement door een minnaar die hij op straat had opgepikt. Op de piano in zijn werkkamer stond zijn laatste compositie, “Glaubst du an die Unsterblichkeit der Seele”. Een stuk dat zijn eigen einde voorspelde.
 `Ik was misschien koud
het was niet zozeer dood zijn
waarvoor ik bang was
als wel dood gaan'.
Dat zijn de laatse strofen uit “Glaubst du an die Unsterblichkeit der Seele”. Nog geen twee pagina's later houdt de partituur plotsklaps op, midden in een zin. Door dat abrupte einde, bestaat er onenigheid over het feit of het stuk nu voltooid is of niet. Er staat geen dubbele maatstreep aan het eind, noch een datum of een handtekening, zoals in de andere partituren van Vivier het geval was. In de allerlaatste maat luidt de tekst voor de spreekstem: `Hij nam een dolk en stak me midden in mijn hart.' En de rest is geschiedenis.
Klara © 2015