vrijdag, december 18, 2015
Gepost in
Klara is heel erg getroffen door het overlijden van Luc Brewaeys. We leven mee met zijn familie. De muziekwereld in ons land verliest een van zijn belangrijkste componisten. In Late Night Lab krijgt hij dinsdag een eerbetoon, met o.a. zijn zesde symfonie, Oban, Speechless Song, Lachrymae en On a Day.




Zegt de ene componist tegen de andere, ‘Hoe maakt u het?’ Antwoord: ‘Dat zeg ik niet, want dan maakt u het ook.’ Het is een mopje dat Luc Brewaeys graag mocht vertellen. Meer dan 10.000 kende hij er, zei hij. Zo was Brewaeys: geen cerebrale notenkraker, maar een man ‘zonder aanleg tot kankeren en met een goed gevoel voor tumor’. Ook al zou je weten hoe de grootste componist van ons land het ‘maakte’, dan nog zou je zijn poëtisch-impulsieve muziek niet kunnen kopiëren. Brewaeys werd geboren in 1959 in Mortsel en studeerde aan het conservatorium van Brussel bij André Laporte, maar sloeg daarna de vleugels uit. Hij legde zijn oren te luister bij Brian Ferneyhough en Iannis Xenakis, maar vond zijn eigen stem door zich in te graven in de ‘spectralistische’ muziek van Tristan Murail en Jo­nathan Harvey. Brewaeys won tal van prestigieuze compositieprijzen en componeerde in opdracht van grote ensembles en instellingen. Naast klankregisseur bij de VRT-radio was hij (gast)docent aan de conservatoria van Brussel, Gent en Rotterdam. Brewaeys was een briljante geluidenmaker, die perfect begreep hoeveel kleur je uit een instrument kon persen. Zijn obsessie voor klank staat in de kern van zijn taal. Toch leverde hij geen ontmoedigend moeilijke muziek af. Brewaeys holde met de scalpel van het spectralisme de binnenkant van een toon uit, maar was exuberant en fantasievol in de uitvoering daarvan. Op zoek naar het juiste geluid kwam hij vaak uit bij ­nieuwe speeltechnieken, originele bezettingen of ­ongewone klankbronnen zoals een mazouttank, een badkuip of een kartonnen megafoon. Veel van Brewaeys’ beste stukken zijn genoemd naar zijn favoriete single malt whisky’s, zoals zijn vijfde symfonie Laphroaig of Cardhu voor ensemble. Dat klinkt geestig en triviaal, maar het complexe verstrengelen van aroma’s werd door Brewaeys omgezet in een ongrijpbare klankintensiteit. Door zijn zwakke gezondheid – Brewaeys doorstond 600 uur chemo en vier kankers – componeerde hij steeds langzamer. ‘Dat heeft niets met onzekerheid te maken, het is de fysieke beperking’, vertelde hij eerder dit jaar, nadat zijn vijfde kanker vastgesteld was. ‘En ik leg de lat natuurlijk steeds hoger.’ Een opdracht van het gerenommeerde Concertgebouworkest en zijn lang verwachte Achtste symfonie laat hij onvoltooid achter. Begin dit seizoen dirigeerde Philippe Herreweghe zijn laatste creatie. Het Shakespearesonnet On a day imponeerde met donker klepperende koorstemmen en gezandstraalde interventies van hout en koper. De muziek – op een tekst die vertelt dat het liefde is waarnaar we in ons aardse leven tasten – was onrustbarend mooi, maar tussen de gitzwarte klanken door hoorde je zijn ­levenslust schaterlachen. (TOM JANSSENS in de Standaard 19/12/2015, Foto's: Fred Debrock)






Klara © 2015